sanguinis

Discretiva

sanguinis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
sanguinis	casus genitivus singularis	substantivi sanguis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsan.gwi.nis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: san·gui·nis — morphologica: sanguin-is

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Phaedrus ca. -10…+60

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Dicemus igitur idem quod in Venere Coa: corpus illud non est, sed simile corporis, nec ille fusus et candore mixtus rubor sanguis est, sed quaedam sanguinis similitudo; sic in Epicureo deo non rem, sed similitudines esse rerum. Fac id, quod ne intellegi quidem potest, mihi esse persuasum; cedo mihi istorum adumbratorum deorum liniamenta atque formas. —De natura deorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 30 p.C.n.)

• Quamvis sublimes debent humiles metuere,

Vindicta docili quia patet sollertiae.

Vulpinos catulos aquila quondam sustulit

Nidoque posuit pullis, escam ut carperent.

Hanc persecuta mater orare incipit,

Ne tantum miserae luctum importaret sibi.

Contempsit illa, tuta quippe ipso loco.

Vulpes ab ara rapuit ardentem facem

Totamque flammis arborem circumdedit,

Hosti dolorem damno miscens sanguinis.

Aquila ut periclo mortis eriperet suos

Incolumes natos supplex vulpi tradidit. —Fabulae Phaedri

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• cum ecce crapula madens et inprovidae noctis deceptus caligine audacter mucrone destricto in insani modum Aiacis armatus, non ut ille vivis pecoribus infestus tota laniavit armenta, sed longe tu fortius qui tres inflatos caprinos utres exanimasti, ut ego te prostratis hostibus sine macula sanguinis non homicidam nunc sed utricidam amplecterer. —Metamorphoseon libri XI Apulei