sanguinem

Discretiva

sanguinem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
sanguinem	casus accusativus singularis	substantivi sanguis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsan.gwi.nem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: san·gui·nem — morphologica: sanguin-em

Loci

Phaedrus ca. -10…+60

Petronius Arbiter ca. 14-66

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 50 p.C.n.)

• Calvi momordit musca nudatum caput;

Quam opprimere captans alapam sibi duxit gravem.

Tunc illa irridens: «Punctum volucris parvulae

Voluisti morte ulcisci; quid facies tibi,

Iniuriae qui addideris contumeliam?»

Respondit: «Mecum facile redeo in gratiam,

Quia non fuisse mentem laedendi scio.

Sed te, contempti generis animal improbum,

Quae delectaris bibere humanum sanguinem,

Optem necare vel maiore incommodo». —Fabulae Phaedri

saec. I.

• Melissa mea mirari coepit, quod tam sero ambularem, et: ‘Si ante,’ inquit, ‘venisses, saltem nobis adiutasses; lupus enim villam intravit et omnia pecora tanquam lanius sanguinem illis misit. Nec tamen derisit, etiamsi fugit; senius enim noster lancea collum eius traiecit’. Haec ut audivi, operire oculos amplius non potui, sed luce clara Gai nostri domum fugi tanquam copo compilatus; et postquam veni in illum locum, in quo lapidea vestimenta erant facta, nihil inveni nisi sanguinem. —Satyricon T. Petronii Arbitri