Jump to content

sanguinem

E Victionario

Discretiva

sanguinem dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Modus flexurae originis
sanguinem casus accusativus singularis substantivi sanguis

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈsan.gwi.nem/(classice)
Syllabificatio phonetica: san·gui·nem — morphologica: sanguin-em

Loci

[+/-]
Phaedrus
ca. -10…+60
Petronius Arbiter
ca. 14-66
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 50 p.C.n.)

  • Calvi momordit musca nudatum caput;
Quam opprimere captans alapam sibi duxit gravem.
Tunc illa irridens: «Punctum volucris parvulae
Voluisti morte ulcisci; quid facies tibi,
Iniuriae qui addideris contumeliam?»
Respondit: «Mecum facile redeo in gratiam,
Quia non fuisse mentem laedendi scio.
Sed te, contempti generis animal improbum,
Quae delectaris bibere humanum sanguinem,
Optem necare vel maiore incommodo». —Fabulae Phaedri [1][2]

saec. I.

  • Melissa mea mirari coepit, quod tam sero ambularem, et: ‘Si ante,’ inquit, ‘venisses, saltem nobis adiutasses; lupus enim villam intravit et omnia pecora tanquam lanius sanguinem illis misit. Nec tamen derisit, etiamsi fugit; senius enim noster lancea collum eius traiecit’. Haec ut audivi, operire oculos amplius non potui, sed luce clara Gai nostri domum fugi tanquam copo compilatus; et postquam veni in illum locum, in quo lapidea vestimenta erant facta, nihil inveni nisi sanguinem. —Satyricon T. Petronii Arbitri [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Phaedrus Augusti libertus, Liber Fabularum. (Bibliotheca Augustana): Liber quintus, III. Calvus et musca. Versus 9 — sanguinem
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: sanguinem.
  3. 3.0 3.1 T. Petronius Arbiter, Satyricon - quae supersunt (apud Guilielmum Vande Water, Trajecti ad Rhenum MDCCIX). Cap. LXII. — sanguinem