salutasset

Discretiva

salutasset dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
salūtāsset	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	salūtō (salūtāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /sa.luːˈtaːs.set/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sa·lū·tās·set — morphologica: saluta[v-i]sset

Formae aliae

• salūtāvisset

Loci

Marcus Terentius Varro –116…–27

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Haec hic. At Quintus Lucienus senator, homo quamvis humanus ac iocosus, introiens, familiaris omnium nostrum, Synepirotae, inquit, χαίρετε; Scrofam enim et Varronem nostrum, ποιμένα λαῶν, mane salutavi. Cum alius eum salutasset, alius conviciatus esset, qui tam sero venisset ad constitutum, Videbo iam vos, inquit, balatrones, et hoc adferam meum corium et flagra. —De agricultura Varronis

Latinitas postclassica

saec. II.

• ferunt Senecam proxima nocte visum sibi per quietem C. Caesari praecipere, et fidem somnio Nero brevi fecit prodita immanitate naturae quibus primum potuit experimentis. namque Britannicum fratrem, quod se post adoptionem Ahenobarbum ex consuetudine salutasset, ut subditivum apud patrem arguere conatus est. amitam autem Lepidam ream testimonio coram afflixit gratificans matri, a qua rea premebatur. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli