salutasse

Discretiva

salutasse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
salūtāsse	—	perfectum	activa	infinitivus	salūtō (salūtāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /sa.luˈtaːs.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sa·lū·tās·se — morphologica: saluta[v-i]sse

Formae aliae

• salūtāvisse

Loci

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105–110 p.C.n.)

• Vagus inde an consilio ducis subditus rumor, advenisse Mucianum, exercitus in vicem salutasse. gradum inferunt quasi recentibus auxiliis aucti, rariore iam Vitellianorum acie, ut quos nullo rectore suus quemque impetus vel pavor contraheret diduceretve. —Historiae P. Cornelii Taciti