resolvente

E Victionario
Jump to navigation Jump to search
Trisambig poseidon.jpg Solum resolvente Linguae multae
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Resolvente.

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg resolvente dictio est in variis linguis:

Dictiones similes[+/-]

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
resolvente casus ablativus singularis participii resolvēns

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /resolˈwente/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·sol·ven·te — morphologica: re-solv-ent-e

Italice[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
resolvente
praesens activa participium resolvere
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /resolˈvɛnte/
Syllabificatio phonetica: re·sol·ven·te — morphologica: re-solv-ent-e
Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • immo vero etiam ferarum remedia antiqui prodiderunt demonstrando, quomodo venenata quoque ipsa sanarentur. torpescunt scorpiones aconiti tactu stupentque pallentes et vinci se confitentur. auxiliatur <i>is helleborum album tactu resolvente, ceditque aconitum duobus malis, suo et omnium. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber XXVII, 2. p. [6] — resolvente
  2. Vicicitatio: resolvente.