relaturam

Discretiva

relaturam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
relātūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii relātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /relaːˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·lā·tū·ram — morphologica: re-lat-ur-am

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Consilia etiam tractabimus, quae quidem in huiusmodi controversiis vice veri similis defensionis hoc in loco plenius exsequimur: ‘an speraverit occultum futurum scelus, an se ream non futuram, an prosperas sententias relaturam’. —Ars rhetorica Iulii Victoris (fl.c.350). §1 De coniectura.