relaturae

Discretiva

relaturae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
relātūrae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii relātūrus
relātūrae	casus dativus singularis · genus femininum	participii relātūrus
relātūrae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii relātūrus
relātūrae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii relātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /relaːˈtuːrae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·lā·tū·rae — morphologica: re-lat-ur-ae

Loci

Q. Septimius Florens Tertullianus ca. 150-230

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. III.

• Si enim inhumanitas et inhospitalitas nullam ab eo relaturae sunt ultionem, cui rei praemittit testificationem, minas utique portendentem? —Adversus Marcionem Tertulliani