quaeram

Discretiva

quaeram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaeram	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	quaerō (quaerere)
quaeram	prima singularis	futurum	activa	indicativus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkwae̯ram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·ram — morphologica: quaer-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Gellius ca. 130-170

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Dicendum est mili igitur ad ea, quae sunt a te dicta, sed ita nihil ut affirmem, quaeram omnia, dubitans plerumque et mihi ipse diffidens. —De divinatione Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.

• Tum vero ego permotus, agendum iam oblique, ut cum homine stulto, existimavi et Cetera, inquam, vir doctissime, remotiora gravioraque si discere et scire debuero, quando mihi usus venerit, tum quaeram ex te atque discam; sed enim quia dixi saepe ‘obnoxius’ et quid dicerem nescivi, didici ex te et scire nunc coepi quod non ego omnium solus, ut tibi sum visus, ignoravi, sed, ut res est, Plautus quoque, homo linguae atque elegantiae in verbis Latinae princeps, quid esset ‘obnoxius’ nescivit; versus enim est in Sticho illius ita. —Noctes Atticae A. Gellii

saec. IV.

• Iam huius amphibrachi levatio et positio (nam ipsa mihi ex ordine occurrit, cui pares caeteros quaeram), simpli et tripli ratione constat. Sed non invenio prorsus alium deinceps, cuius sibi partes tanto intervallo conferantur. —De musica Augustini

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Ergo multa sollicitudine arctas vias quaeram, in quibus pessimos sodales meos et infelicem captivitatem meam effugere queam. —Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum Hildegardis