putavissem

Discretiva

putavissem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
putāvissem	prima singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	putō (putāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /putaːˈwissem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pu·tā·vis·sem — morphologica: putav-issem

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Deinceps cum Samosatenianis illis regrediar in luctam. Proximis. (spero) nundinis epistolas habiturus es, et, si me amabis, leges Ciceronem, et ad eum notas meas recognosces. In hoc genere petax esse a te non dubitaverim: quem Aristarchum scriptorum meorum esse velim. Libellum, quem petis, ad te mitto: ante missurus, si te hoc scriptorum genere affici putavissem, aut tantum otii a tuis illis studiis superesse. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Epistola CCCLXXX.