putavero

Discretiva

putavero dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
putāverō	prima singularis	futurum exactum	activa	indicativus	putō (putāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /puˈtaːweroː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pu·tā·ve·rō — morphologica: putav-ero

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Nihil mihi contentionis reliquum faciam, ut tuae cupiditati velificer, meaque in te officia constent, qui ita de me meritus es, ut tum demum bene mecum agi putavero, quum tuis commodis invigilare, memoremque ac gratum animum tibi praestare potero. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Epistola XI. Iohannis Georgii Graevii et Nicolai Heinsii epistolae. Amstelodamum.