putaturum

Discretiva

putaturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
putātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii putātūrus
putātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii putātūrus
putātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii putātūrus
putātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii putātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /putaːˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pu·tā·tū·rum — morphologica: putat-ur-um

Usus

Latinitas postclassica

saec. III. - saec. IV.

• Postque haec, quod ex incerto regiae incitationis multi victoris animum formidarent eoque vagis terroribus agitarentur, quo cunctorum animos deliniret, edicit in verba quorum sententia haec fuit: rex Alexander, Ammonis et Olympiadis filius, Persis dicit. Ea quidem quae iure belli transacta sunt nullum profecto sapientium puto pro culpae merito putaturum. Etenim diis ista sententia est quam exsequi mortalibus sit necesse. —Res gestae Alexandri Macedonis translatae ex Aesopo graeco Iulii Valerii Alexandri Polemi (ca. 270-340). Liber secundus qui est actus Alexandri, cap. 21.