puellae

Discretiva

puellae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
puellae	casus genitivus singularis	substantivi puella
puellae	casus dativus singularis	substantivi puella
puellae	casus nominativus pluralis	substantivi puella
puellae	casus vocativus pluralis	substantivi puella

Appellatio pronuntiatusque

API: /puˈel.lae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pu·el·lae — morphologica: puell-ae

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

• Erant in quadam civitate rex et regina. Hi tres numero filias forma conspicuas habuere, sed maiores quidem natu, quamvis gratissima specie, idonee tamen celebrari posse laudibus humanis credebantur, at vero puellae iunioris tam praecipua tam praeclara pulchritudo nec exprimi ac ne sufficienter quidem laudari sermonis humani penuria poterat. —Metamorphoseon libri XI Apulei