profuere

Discretiva

profuere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
prōfuēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	prōsum (prōdesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /proːfuˈeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prō·fu·ē·re — morphologica: pro-fu-ere

Formae aliae

• prōfuērunt

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• quin et internuntiae in magnis rebus fuere, epistulas adnexas earum pedibus obsidione Mutinensi in castra consulum Decumo Bruto mittente. quid vallum et vigil obsidio atque etiam retia in amne praetenta profuere Antonio, per caelum eunte nuntio? et harum amore insaniunt multi. —Naturalis historia Plinii