probandos

Discretiva

probandos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
probandōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	gerundivi probandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /proˈbandoːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·ban·dōs — morphologica: prob-and-os

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Valde quidem, inquam, probandos; nudi enim sunt, recti et venusti, omni ornatu orationis tamquam veste detracta. sed dum voluit alios habere parata, unde sumerent qui vellent scribere historiam, ineptis gratum fortasse fecit, qui volent illa calamistris inurere: sanos quidem homines a scribendo deterruit; nihil est enim in historia pura et inlustri brevitate dulcius. sed ad eos, si placet, qui vita excesserunt, revertamur. —Brutus Ciceronis

saec. I.

• Quoniam de bubus satis praecepimus, opportune de tauris vaccisque dicemus. Tauros maxime membris amplissimis, moribus placidis, media aetate probandos censeo. Cetera fere eadem omnia in his observabimus, quae in bubus eligendis. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas postclassica

saec. II.

• de commentariis Caesaris Cicero in eodem Bruto sic refert: commentarios scripsit valde quidem probandos: nudi sunt, recti et venusti, omni ornatu orationis tamquam veste detracta; sed dum voluit alios habere parata, unde sumerent qui vellent scribere historiam, ineptis gratum fortasse fecit, qui illa volent calamistris inurere, sanos quidem homines a scribendo deterruit. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli