probandam

Discretiva

probandam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
probandam	casus accusativus singularis · genus femininum	gerundivi probandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /proˈban.dam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·ban·dam — morphologica: prob-and-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (59 a.C.n. / 695 a.u.)

• Atque ego haec tam esse, quam audio, non puto, et, si sunt occupationibus tuis minus animadversa, nunc perspice et purga. Legi epistulam, quam ipse scripsisse Sulla nomenclator dictus est, non probandam, legi nonnullas iracundas. —Epistolae ad Quintum fratrem Ciceronis

class.  (ca. 30-22 a.C.n.)

• Ut enim natus infans sine nutricis lacte non potest ali neque ad vitae crescentis gradus perduci, sic civitas sine agris et eorum fructibus in moenibus affluentibus non potest crescere nec sine abundantia cibi frequentiam habere populumque sine copia tueri. Itaque quemadmodum formationem puto probandam, sic iudico locum inprobandum; teque volo esse mecum, quod tua opera sum usurus. —De architectura Vitruvii

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Genus ad probandam speciem minimum valet, plurimum ad refellendam. Itaque non quia est arbor platanus est, at quod non est arbor utique platanus non est: nec quod virtus est utique iustitia est, at quod non est virtus, utique non potest esse iustitia. —Institutio oratoria Quintiliani