praesentius
Discretiva
 |
praesentius dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| praesentius | casus nominativus singularis · genus neutrum | praesentior (praesēns comparativus) |
| praesentius | casus accusativus singularis · genus neutrum | praesentior (praesēns comparativus) |
| praesentius | casus vocativus singularis · genus neutrum | praesentior (praesēns comparativus) |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /prae̯ˈsentius/ (classice) - Syllabificatio phonetica: prae·sen·ti·us — morphologica: praes-ent-ius
Loci
[+/-]| C. Plinius Secundus 23-79 | Decimus Iunius Iuvenalis 100-128 |
|||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas Romana
[+/-]
- ea est natura, ut hominem occidat, nisi invenerit quod in homine perimat. cum eo solo conluctatur veluti praesentius invento, [sola haec pugna est, cum venenum in visceribus reperit] mirumque, exitialia per se ambo cum sint, duo venena in homine conmoriuntur, ut homo supersit. —Naturalis historia Plinii [1][2]
Latinitas postclassica
[+/-]
- hic, ubi nocturnae Numa constituebat amicae
- (nunc sacri fontis nemus et delubra locantur
- Iudaeis, quorum cophinus fenumque supellex;
- omnis enim populo mercedem pendere iussa est
- arbor et eiectis mendicat silva Camenis),
- in vallem Egeriae descendimus et speluncas
- dissimiles veris. quanto praesentius esset
- numen aquis, viridi si margine cluderet undas
- herba nec ingenuum violarent marmora tofum. —Saturae D. Iuni Iuvenalis [3][2]