praecursuros

Discretiva

praecursuros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
praecursūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii praecursūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.kurˈsuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·sū·rōs — morphologica: prae-curs-ur-os

Usus

Latinitas Romana

class.

• Magnam autem moram et difficultatem ascensum in navis habere, praesertim ex scaphis; summam esse contra in Alexandrinis velocitatem locorumque et aedificiorum notitiam. Hos praecipue in victoria insolentis praecursuros et loca excelsiora atque aedificia occupaturos: ita fuga navibusque nostros prohibituros. Proinde eius consili obliviscerentur atque omni ratione esse vincendum cogitarent. —De bello Alexandrino Auli Hirtii (ca. -90…-43).