praecursuram

Discretiva

praecursuram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
praecursūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii praecursūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.kurˈsuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·sū·ram — morphologica: prae-curs-ur-am

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. IX.

• Itaque si examinantes novitates quae temporibus nostris effectae sunt, eas ad hoc devenisse invenerimus summum malum, videte ne forte pacem praetendentes, apostasia reperiamur languere et praedicare; quam praecursuram fore Antichristi adventum sacratissimus dixit Apostolus. Haec absque subtractione dixi vobis, domini mei, ut parcatis vobismetipsis et nobis. —Collectanea Anastasii Bibliothecarii († 879). TOMUS continens relationem de dogmatibus, quae mota sunt inter S. Maximum et Theodosium episcopum Caesareae Bithyniae, seu consules qui cum eo erant.