praecurrit

Discretiva

praecurrit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurrit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈkur.rit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·rit — morphologica: prae-curr-it

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Gaius Valerius Catullus -87…-54

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

Plinius minor 61-113

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Sunt igitur firmi et stabiles et constantes eligendi, cuius generis est magna penuria; et iudicare difficile est sane nisi expertum, experiendum autem est in ipsa amicitia: ita praecurrit amicitia iudicium tollitque experiendi potestatem. —Laelius sive de amicitia Ciceronis

class.

• Ianua:

Atqui non solum hoc dicit se cognitum habere

Brixia Cycneae supposita speculae,

flavus quam molli praecurrit flumine Mella,

Brixia, Veronae mater amata meae;

sed de Postumio et Corneli narrat amore,

cum quibus illa malum fecit adulterium.

dixerit hic aliquis: «qui tu istaec, ianua, nosti,

cui numquam domini limine abesse licet,

nec populum auscultare, sed hic suffixa tigillo

tantum operire soles aut aperire domum?» —Carmina Catulli

saec. I.

• Sed et post haec non ignorabit dominus loci, plus posse qualitatem caeli frigidam vel calidam, siccam vel roscidam, grandinosam ventosamque vel placidam, serenam vel nebulosam: frigidaeque aut nebulosae duorum generum vites aptabit, seu praecoques, quarum maturitas frugum praecurrit hiemem; seu firmi durique acini, quarum inter caligines uvae deflorescunt, et mox gelicidiis ac pruinis, ut aliarum caloribus, mitescunt. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.

• Proinde indulge precibus meis, obsequere consilio, et ante omnia si festinare videor ignosce, primum quia votis suis amor plerumque praecurrit; deinde quod in ea civitate, in qua omnia quasi ab occupantibus aguntur, quae legitimum tempus exspectant, non matura sed sera sunt; in summa quod rerum, quas assequi cupias, praesumptio ipsa iucunda est. —Epistulae Plini minoris

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Quid igitur, inquies? Ex meane dispositione scientia divina mutabitur, ut, cum ego nunc hoc, nunc illud velim, illa quoque noscendi vices alternare videatur?

Minime. Omne namque futurum divinus praecurrit intuitus et ad praesentiam propriae cognitionis retorquet ac revocat nec alternat, ut aestimas, nunc hoc, nunc aliud praenoscendi vice, sed uno ictu mutationes tuas manens praevenit atque complectitur. —Consolatio philosophiae Boetii

Latinitas nova

saec. XVI.

• Unde sciat curvis simplex primumque trigonum

Omnibus, et minimum cyclum primordia vere.

Quandoquidem simplex praecurrit compositorum

Naturam, minimoque minus solum extat inane hoc

In plano triquetrum, per corpora pyramidale. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni