praecurrisset

Discretiva

praecurrisset dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurrisset	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.kurˈris.set/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·ris·set — morphologica: prae-curr-isset

Formae aliae

• praecucurrisset

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Hic occasio temporum Willelmi translationem Augustini praecellentissimi Anglorum apostoli cum sociis suis exponi animaret, nisi peritissimi Goscelini praecurrisset ingenium; Goscelini, qui, monachus de sancto Bertino, cum Heremanno episcopo Salesbiriae quondam Angliam venerat, insignis literarum et cantuum peritia. —Gesta regum Anglorum Willelmi Malmesburiensis. († ca. 1081). De Roberto Episcopo Cestrensi. § 342.