praecurrisse

Discretiva

praecurrisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurrisse	—	perfectum	activa	infinitivus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.kurˈris.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·ris·se — morphologica: prae-curr-isse

Formae aliae

• praecucurrisse

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI.  (1075 p.C.n.)

• Tandem seditionibus ad pacem inclinatis, Adalbertus et Anno archiepiscopi consules declarati sunt, et in eorum consilio deinceps summa rerum pendebat. Sed cum ambo essent viri prudentes et strennui in procuratione rei publicae, tamen alter alterum felicitate aut industria sua longe praecurrisse videtur. —Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum Adami Bremensis. († ca. 1081). Liber tertius. [36.]