praecurrimus

Discretiva

praecurrimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurrimus	prima pluralis	praesens	activa	indicativus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈkur.rimus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·ri·mus — morphologica: prae-curr-imus

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.  (ca. 420 p.C.n.)

• Tunc enim poterit pestifer morbus ad integrum declinari, cum contra ipsius perniciosos aestus et impetus noxios, non sera observantia, cum iam dominantur, assumitur; sed cum praecedentes eius (ut ita dixerim) lineas agnoscentes, provida eum sagacique discretione praecurrimus. —De coenobiorum institutis Ioannis Cassiani (c.360–435). Liber duodecimus. De spiritu superbiae. Caput XXIX. Indicia, quibus superbia carnalis animae inesse cognoscitur.