praecurrere

Discretiva

praecurrere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurrere	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	praecurrō (praecurrere)
praecurrere	—	praesens	activa	infinitivus	praecurrō

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈkur.rere/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·re·re — morphologica: prae-curr-ere

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

T. Lucretius Carus –95…–55

Quintus Horatius Flaccus -65…-8

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Quam ob rem recte vides, Catule; nihil enim isti adulescenti neque a natura neque a doctrina deesse sentio: quo magis est tibi, Cotta, et tibi, Sulpici, vigilandum ac laborandum; non enim ille mediocris orator in vestram quasi succrescit aetatem, sed et ingenio peracri et studio flagranti et doctrina eximia et memoria singulari; cui quamquam faveo, tamen illum aetati suae praestare cupio, vobis vero illum tanto minorem praecurrere vix honestum est. —De oratore Ciceronis

class.

• Illud in his rebus ne te deducere vero

possit, quod quidam fingunt, praecurrere cogor.

cedere squamigeris latices nitentibus aiunt

et liquidas aperire vias, quia post loca pisces

linquant, quo possint cedentes confluere undae;

sic alias quoque res inter se posse moveri

et mutare locum, quamvis sint omnia plena. —De rerum natura Lucretii

class.  (ca. 20-13 a.C.n.)

• Non, qui Sidonio contendere callidus ostro

nescit Aquinatem potantia vellera fucum,

certius accipiet damnum propiusve medullis,

quam qui non poterit vero distinguere falsum,

quem res plus nimio delectavere secundae,

mutatae quatient. si quid mirabere, pones

invitus, fuge magna: Meet sub paupere tecto

reges et regum vita praecurrere amicos. —Epistularum libri II Q. Horatii Flacci

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Nam iuris leges plerumque quaestiones praecurrere solent, et ex quibus causae non fiat status; quod tamen facto defendi non poterit, iure nitetur: et quot et quibus causis abdicare non liceat, et in quae crimina malae tractationis actio non detur, et cui accusare dementiae non permittatur. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas nova

saec. XVI.

• Circe: Solutiones et ligamenta de more sunt peracta. Sygillavimus omnia. unum abest ut praecationum quae praecurrere debuerunt, quaeque ad suos repetitae sunt numeros concupita proferamus. Moeri inspice lineam, et vide an adhuc altum caeli sol teneat. —Cantus Circaeus Iordani Bruni