praecucurrissent

Discretiva

praecucurrissent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecucurrissent	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.ku.kurˈris.sent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cu·cur·ris·sent — morphologica: prae-cucurr-issent

Usus

Latinitas humanistica

saec. XV.

• Scripseram itaque tuam ad amplitudinem una cum domino Helia Czepes etsi verbis pauxillis litteras, quae animi et voluntatis meae essent indices quibusque tuae benivolentiae et familiaritatis erga me initia praecucurrissent; sed fortuna semper felicitati hominum invidente longe aliter, quam animo meo destinaveram, effectum est — quippe nec meae nec Heliae, uti istic accepimus, litterae tibi redditae fuerant — meque paene ignotum, qui absens tuae humanitati notus esse cupieram, reddidit. —Epistola ad Nicolaum Ostphi Georgii Augustini Zagabriensis (fl. 1454).