praecucurri

Discretiva

praecucurri dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecucurrī	—	praesens	passiva	infinitivus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯.kuˈkur.riː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cu·cur·rī — morphologica: prae-cucurr-i

Usus

Latinitas antiqua

antiq. (ca. 200 a.C.n.)

• Pinacium puer:

Immo venisse eum simitu aiebat ille: ego huc citus

praecucurri, ut nuntiarem nuntium exoptabilem. —Stichus Plauti (ca. -254…-184). Actus II. Scaena II.