plorante

Discretiva

plorante dictio est in variis linguis:

• Esperantice: plorante

Formae affines

Latine

plōrante

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
plōrante	casus ablativus singularis	participii plōrāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːˈrante/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·ran·te — morphologica: plor-ant-e

Loci

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• scis certe quibus ista modis, quam saepe rogaris

et quae pollicitus. fugientem saepe puellam

amplexu rapui; tabulas quoque ruperat et iam

signabat; tota vix hoc ego nocte redemi

te plorante foris. testis mihi lectulus et tu,

ad quem pervenit lecti sonus et dominae vox. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. IV.

• sed numquid et Agar ancilla Sarrae, quando sitiente et plorante filio aperuit oculos suos et vidit puteum, clausos prius oculos habuit? —De nuptiis et concupiscentia Augustini

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Habent utcunque fortassis qui convivio interfuere quod arguant, quod graventur; qui hoc ipsum arguit, quod convivio non intersit, non iam ille conviva est, sed impudentissimus parasitus, cuius lingua non pluris extimanda quam gula est: que non modo non metuenda est, sed optanda nonnunquam, dicente satyrico:

Nam que comedia, mimus

quis melior plorante gula? —De remediis utriusque fortune Petrarcae