placeto

Discretiva

placeto dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placētō	secunda singularis	futurum	activa	imperativus	placeō (placēre)
placētō	tertia singularis	futurum	activa	imperativus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /plaˈkeːtoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·cē·tō — morphologica: plac-eto

Usus

Latinitas postclassica

saec. II.

• Ubi vivarium dedicabitis, memento quam diligentissime, si feras percuties, et equom admittere. Galbam certe ad Centum Cellas produces. An potes octavum Idus Lorii? Vale, domine, patri placeto, matri dic salutem, me desiderato. —Epistularum ad M. Caesarem et invicem M. Frontonis. (ca. 95-165). Liber I. ad M. Caesarem 3, 21.