placebimus

Discretiva

placebimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placēbimus	prima pluralis	futurum	activa	indicativus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /plaˈkeːbimus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·cē·bi·mus — morphologica: plac-ebimus

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quid peperisse duos et dis placuisse duobus

et forti genitore et progenitore Tonanti

esse satam prodest? an obest quoque gloria multis?

obfuit huic certe! quae se praeferre Dianae

sustinuit faciemque deae culpavit, at illi

ira ferox mota est “factis” que “placebimus” inquit.

nec mora, curvavit cornu nervoque sagittam

inpulit et meritam traiecit harundine linguam. —Metamorphoses Ovidii Nasonis