placeat

Discretiva

placeat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placeat	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpla.ke.at/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·ce·at — morphologica: plac-eat

Loci

Gaius Valerius Catullus -87…-54

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• coniugis ut quondam flagrans advenit amore

Protesilaeam Laudamia domum

inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro

hostia caelestis pacificasset eros.

nil mihi tam valde placeat, Rhamnusia virgo,

quod temere invitis suscipiatur eris. —Carmina Catulli

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• nec quaerit in profundis murices seque obiciendo escam, dum praeripit, beluis marinis intacta etiam ancoris scrutatur vada, ut inveniat per quod facilius matrona adultero placeat, corruptor insidietur nuptae: stans et in sicco carpit, quo frugem modo. sed culpant ablui usu; alioqui fulgentius instrui poterat luxuria, certe innocentius. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Quamvis autem satis iam ex ipsis quibus sum modo usus exemplis credam esse manifestum quae mihi et quatenus musice placeat, apertius tamen profitendum puto non hanc a me praecipi quae nunc in scaenis effeminata et inpudicis modis fracta non ex parte minima si quid in nobis virilis roboris manebat excidit, sed qua laudes fortium canebantur quaque ipsi fortes canebant: nec psalteria et spadicas, etiam virginibus probis recusanda, sed cognitionem rationis, quae ad movendos leniendosque adfectus plurimum valet. —Institutio oratoria Quintiliani