placeas

Discretiva

placeas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placeās	secunda singularis	praesens	activa	coniunctivus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpla.ke.aːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·ce·ās — morphologica: plac-eas

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Petronius Arbiter ca. 14-66

Marcus Valerius Martialis 40-103

Apuleius ca. 125-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• fors me sermoni testem dedit; illa monebat

talia – me duplices occuluere fores:

‘scis here te, mea lux, iuveni placuisse beato?

haesit et in vultu constitit usque tuo.

et cur non placeas? nulli tua forma secunda est;

me miseram, dignus corpore cultus abest!

tam felix esses quam formosissima, vellem –

non ego, te facta divite, pauper ero.

stella tibi oppositi nocuit contraria Martis.’ —Amores Ovidii Nasonis

saec. I.

• Itaque oratione blandissima plenus rogo inquam numquid illa, quae me amat, tu es? Multum risit ancilla post; tam frigidum schema et nolo inquit tibi tam valde placeas. Ego adhuc servo nunquam succubui, nec hoc dii sinant, ut amplexus meos in crucem mittam. Viderint matronae, quae flagellorum vestigia osculantur; ego etiam si ancilla sum, nunquam tamen nisi in equestribus sedeo. —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Quod quacumque venis, Cosmum migrare putamus

Et fluere excusso cinnama fusa vitro,

Nolo peregrinis placeas tibi, Gellia, nugis.

Scis, puto, posse meum sic bene olere canem. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Hic me simul domi conspexit, libenter adpositis largiter cibariis gaudens adloquitur: «Venisti tandem miserrimi laboris vicarius. Sed diu vivas et dominis placeas et meis defectis iam lateribus consulas.» Haec audiens iam meas futuras novas cogitabam aerumnas. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354-1367 p.C.n.)

• Gaudium: Uxor contigit cui unice placeo.

Ratio: Melius forsitan displiceres: non te amando premeret atque attereret, et cogitare et res tuas agere et somnum carpere sineret. Nunc uxori placens, nil quod tibi placeas preter illam speres: totum sibi te vendicat nec sufficies totus. Si quo forte ire velis, fugere te fugeque causas fingere, si quid agas oblitum sui, si quid cogites iratum sibi, si cibo astineas sordere res suas tibi, si somno cesseris externa te Venere fessum dicet: denique ut uxori placeas, tibi atque aliis inutilis sis oportet. —De remediis utriusque fortune Petrarcae