placeam

Discretiva

placeam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placeam	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpla.ke.am/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·ce·am — morphologica: plac-eam

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Petronius Arbiter ca. 14-66

Marcus Valerius Martialis 40-103

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (2 p.C.n.)

• nunc tibi, quae medio veneris praestemus in usu,

eloquar: ex omni est parte fugandus amor.

multa quidem ex illis pudor est mihi dicere; sed tu

ingenio verbis concipe plura meis.

nuper enim nostros quidam carpsere libellos,

quorum censura Musa proterva mea est.

dummodo sic placeam, dum toto canter in orbe,

quamlibet impugnent unus et alter opus. —Remedia amoris Ovidii Nasonis

saec. I.

• Quid ergo est? Etiam si gravem iniuriam accepi, homini tamen misero non invideo medicinam. Si vis sanus esse, Gitonem roga. Recipies, inquam, nervos tuos, si triduo sine fratre dormieris. Nam quod ad me attinet, non timeo, ne quis inveniatur cui minus placeam. Nec speculum mihi nec fama mentitur. Vale, si potes. —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Miraris veteres, Vacerra, solos,

Nec laudas nisi mortuos poetas.

Ignoscas petimus, Vacerra: tanti

Non est, ut placeam tibi, perire. —Epigrammata M. Valerii Martialis