petistis

Discretiva

petistis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
petīstis	secunda pluralis	perfectum	activa	indicativus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈtiːs.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·tīs·tis — morphologica: peti[v-i]stis

Formae aliae

• petīvistis

Loci

Titus Livius -58…+17

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Qui cum manente ferocia animi negaret lege foederis id cogi posse, tum iniectae catenae ducique ante lictorem in castra est iussus. Quoad capite aperto est ductus, contionabundus incessit, ad circumfusam undique multitudinem vociferans: “Habetis libertatem, Campani, quam  petistis . Foro medio, luce clara, videntibus vobis nulli Campanorum secundus vinctus ad mortem rapior. Quid violentius capta Capua fieret? Ite obviam Hannibali, exornate urbem diemque adventus eius consecrate, ut hunc triumphum de cive vestro spectetis.” —Ab urbe condita Titi Livii

class.  (12-16 p.C.n.)

• Spargit aqua captos lustrali Graia sacerdos,

ambiat ut fulvas infula longa comas,

dumque parat sacrum, dum velat tempora vittis,

dum tardae causas invenit ipsa morae:

“Non ego crudelis, iuvenes, ignoscite, dixit,

sacra suo facio barbariora loco.

Ritus is est gentis. Qua vos tamen urbe venitis

quodve parum fausta puppe  petistis  iter?” —Epistulae ex Ponto Ovidii Nasonis