peterentur

Discretiva

peterentur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
peterentur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /pe.teˈren.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·te·ren·tur — morphologica: pet-erentur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Imitari, Castor, potius avi mores disciplinamque debebas quam optimo et clarissimo viro fugitivi ore male dicere. Quod si saltatorem avum habuisses neque eum virum, unde pudoris pudicitiaeque exempla  peterentur , tamen hoc maledictum minime in illam aetatem conveniret. Quibus ille studiis ab ineunte aetate se imbuerat, non saltandi, sed bene ut armis, optime ut equis uteretur, ea tamen illum cuncta iam exacta aetate defecerant. —Pro rege Deiotaro ad C. Caesarem oratio Ciceronis

class.

• deinde, ut ea res tardior spe fuerit, ad Oricum clam nocte exercitum admovisse eamque urbem, sitam in plano, neque moenibus neque viris atque armis validam, primo impetu oppressam esse. haec nuntiantes orabant ut opem ferret hostemque haud dubium Romanis mari ac terra maritimis urbibus arceret, quae ob nullam aliam causam nisi quod imminerent Italiae,  peterentur . —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Sed ea et sciet optime et eloquetur orator: qui si fuisset aliquando perfectus, non a philosophorum scholis uirtutis praecepta  peterentur . Nunc necesse est ad eos [aliquando] auctores recurrere, qui desertam, ut dixi, partem oratoriae artis, meliorem praesertim, occupauerunt, et uelut nostrum reposcere, non ut illorum nos utamur inuentis, sed ut illos alienis usos esse doceamus. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.Ch.n.)

• Vetustissimi mortalium, nulla adhuc mala libidine, sine probro, scelere eoque sine poena aut coercitionibus agebant. neque praemiis opus erat cum honesta suopte ingenio  peterentur ; et ubi nihil contra morem cuperent, nihil per metum vetabantur. at postquam exui aequalitas et pro modestia ac pudore ambitio et vis incedebat, provenere dominationes multosque apud populos aeternum mansere. quidam statim aut postquam regum pertaesum leges maluerunt. —Annales P. Cornelii Taciti