peterent

Discretiva

peterent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
peterent	tertia pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpeterent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·te·rent — morphologica: pet-erent

Loci

M. Tullius Cicero 106-43 a.C.n.

Titus Livius -58/+17

Velleius Paterculus ca. -20/+35

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Quintus Curtius Rufus ca. 50

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Marcus Valerius Martialis 40-103

P. Cornelius Tacitus 55-117

Aulus Gellius ca. 130-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (44/43 a.C.n.)

• Tu vero quid es? Cn. Pompei liberi tum primum patriam repetebant. Esto, fuerit haec partium causa communis. Repetebant praeterea deos patrios, aras, focos, larem suum familiarem, in quae tu invaseras. Haec cum peterent armis ei quorum erant legibus — etsi in rebus iniquissimis quid potest esse aequi? — tamen quem erat aequissimum contra Cn. Pompei liberos pugnare? quem? te sectorem. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis

class.

• Antenor, Persei praefectus, cum aliquas alto praeferri onerarias naves ex speculis significatum foret, parte lemborum ipse insequens, parte per Cyclades disposita, praeterquam si quae Macedoniam peterent, omnes aut supprimebat aut spoliabat naves. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• amissaque non minus quarta parte militum, captivi cuiusdam, sed Romani, consilio ac fide servatus, qui clade Crassiani exercitus captus, cum fortuna non animum mutasset, accessit nocte ad stationem Romanam praedixitque ne destinatum iter peterent, sed diverso silvestrique pervaderent. —Historiae Romanae Vellei

class.

• Alii longo errore iactati non iudicio elegerunt locum, sed lassitudine proximum occupaverunt, alii armis sibi ius in ahena terra fecerunt; quasdam gentes, cum ignota peterent, mare hausit, quaedam ibi consederunt, ubi illas rerum omnium inopia deposuit. —De consolatione ad Helviam matrem Senecae

saec. I.

• Graeci excesserant vallo deliberaturi, quid potissimum a rege peterent: cumque aliis sedem in Asia rogare, alus reverti domos placeret, Euctemon Cymaeus ita locutus ad eos fertur: Ii, qui modo etiam ad opem petendam ex tenebris et carcere procedere erubuimus, ut nunc est, supplicia nostra — quorum nos pudeat magis an paeniteat, incertum est — ostentare Graeciae velut laetum spectaculum cupimus. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Pythagoreis certe moris fuit et cum evigilassent animos ad lyram excitare, quo essent ad agendum erectiores, et cum somnum peterent ad eandem prius lenire mentes, ut, si quid fuisset turbidiorum cogitationum, componerent. —Institutio oratoria Quintiliani

saec. I. (ca. 85-102 p.C.n.)

• Hibernos peterent solito cum more recessus

Atthides, in nidis una remansit avis.

Deprendere nefas ad tempora verna reversae,

Et profugam volucres diripuere suae.

Sero dedit poenas: discerpi noxia mater

Debuerat, sed tunc, cum laceravit Ityn. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 105-110 p.C.n.)

• cohortes Batavorum, quas bello Neronis a quarta decima legione digressas, cum Britanniam peterent, audito Vitellii motu in civitate Lingonum Fabio Valenti adiunctas rettulimus, superbe agebant, ut cuiusque legionis tentoria accessissent, coercitos a se quartadecimanos, ablatam Neroni Italiam atque omnem belli fortunam in ipsorum manu sitam iactantes. —Historiae P. Cornelii Taciti

saec. II.

• Verba ex oratione M. Catonis cuius commeminit Favorinus, haec sunt: Atque ego a maioribus memoria sic accepi: si quis quid alter ab altero peterent, si ambo pares essent, sive boni sive mali essent, quod duo res gessissent uti testes non interessent, illi unde petitur, ei potius credendum esse. —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Ubi nullum ideo fidem mutasse cognovit, censuit legatos e vestigio mittendos, qui pacem a Romanis peterent: in eo rerum statu facilius impetrandam. —Rerum memorandarum libri Petrarcae