peterem

Discretiva

peterem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
peterem	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpeterem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·te·rem — morphologica: pet-erem

Loci

M. Tullius Cicero 106-43 a.C.n.

Titus Livius -58/+17

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quod autem scribis quandam laetitiam bonorum esse commotam ut sit auditum de litteris, tu quidem nihil praetermittis in quo putes aliquid solaci esse, sed ego non adducor quemquam bonum ullam salutem putare mihi tanti fuisse ut eam peterem ab illo, et eo minus quod huius consili iam ne socium quidem habeo quemquam. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• Vestri quoque, ut audio, patres non nihil: etiam ob hoc, quia parum dignitatis in legatione erat, negaverunt pacem: Hannibal peto pacem, qui neque peterem, nisi utilem crederem, et propter eandem utilitatem tuebor eam propter quam petii. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.

• Sed si, inquam, peterem ut ipsum illud quod homo est definires, tu profecto mihi diceres hominem esse animal mortale, rationis et scientiae capiens, vel quo alio modo diceres, ut eum a ceteris omnibus separares. —Noctes Atticae A. Gellii