petendo

Discretiva

petendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
petendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	petō (petere)
petendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	petō (petere)

Forma	Modus flexurae	originis
petendō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi petendus
petendō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi petendus
petendō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi petendus
petendō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi petendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈtendoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pin·gen·dō — morphologica: pet-end-o

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Velleius Paterculus ca. -20/+35

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Atque etiam in hac petitione maxime videndum est ut spes rei publicae bona de te sit et honesta opinio; nec tamen in petendo res publica capessenda est neque in senatu neque in contione, sed haec tibi sunt retinenda ut senatus te existimet ex eo quod ita vixeris defensorem auctoritatis suae fore, equites et viri boni ac locupletes ex vita acta te studiosum oti ac rerum tranquillarum, multitudo ex eo quod dumtaxat oratione in contionibus ac iudicio popularis fuisti, te a suis commodis non alienum futurum. —Petitio consulatus Ciceronis

class. (ca. 2-8 p.C.n.)

• et nunc ille eadem nobis iuratus in arma,

heu! pars una ducum, quo successore sagittae Herculis utuntur, fractus morboque fameque velaturque aliturque avibus, volucresque petendo debita Troianis exercet spicula fatis. —Metamorphoses Ovidii Nasonis class.

• Quem virum quis non miretur per tot extraordinaria imperia in summum fastigium evectum iniquo tulisse animo, C. Caesaris absentis in altero consulatu petendo senatum populumque Romanum rationem habere: adeo familiare est hominibus omnia sibi ignoscere, nihil aliis remittere, et invidiam rerum non ad causam, sed ad voluntatem personasque dirigere. —Historiae Romanae Vellei

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Petulans nunc quidem pro audace et inprobo ponitur: olim autem acerbi flagitatores et proprie argentariorum [coactorum] pueri, quod pretia rerum crebrius et asperius exigebant, a petendo petulantes vocati. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis