petendus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈtendus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·ten·dus — morphologica: pet-end-us

Notatio

← Latine: petō (petere)

Gerundivum

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
petendus	—	—	passiva	gerundivum­	nominativo	petō (petere)

Declinatio

positivus singularis				positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	petendus	petenda	petendum	nom.	petendī	petendae	petenda
gen.	petendī	petendae	petendī	gen.	petendōrum	petendārum	petendōrum
dat.	petendō	petendae	petendō	dat.	petendīs	petendīs	petendīs
acc.	petendum	petendam	petendum	acc.	petendōs	petendās	petenda
abl.	petendō	petendā	petendō	abl.	petendīs	petendīs	petendīs
voc.	petende	petenda	petendum	voc.	petendī	petendae	petenda

Loci

Gaius Valerius Catullus -87…-54

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• quis deus magis est ama-

tis petendus amantibus?

quem colent homines magis

caelitum? o Hymenaee Hymen,

o Hymen Hymenaee. —Carmina Catulli

class.

• Scopulum esse illum putamus dementissimi; portus est, aliquando petendus, numquam recusandus, in quem si quis intra primos annos delatus est, non magis queri debet quam qui cito navigavit. Alium enim, ut scis, venti segnes ludunt ac detinent et tranquillitatis lentissimae taedio lassant, alium pertinax flatus celerrime perfert. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.C.n.)

• struendum vallum, petendus agger, amissa magna ex parte per quae egeritur humus aut exciditur caespes; non tentoria manipulis, non fomenta sauciis; infectos caeno aut cruore cibos dividentes funestas tenebras et tot hominum milibus unum iam reliquum diem lamentabantur. —Annales P. Cornelii Taciti