pertinentis

Discretiva

pertinentis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

pertinentis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pertinentis	casus genitivus singularis	participii pertinēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈnen.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nen·tis — morphologica: per-tin-ent-is

pertinentīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pertinentīs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii pertinēns
pertinentīs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii pertinēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈnen.tiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nen·tīs — morphologica: per-tin-ent-is

Loci

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Non minorem tamen laudem meruerunt nostrorum temporum viri, Cornelius Celsus et Iulius Atticus. Quippe Cornelius totum corpus disciplinae quinque libris complexus est. Hic de una specie culturae pertinentis ad vites singularem librum edidit. Cuius velut discipulus duo volumina similium praeceptorum de vineis Iulius Graecinus composita facetius et eruditius posteritati tradenda curavit. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• non tamen difficili ratione dinoscentur in illis quoque terris digestione circulorum, quam in sexto volumine fecimus, qua cognatio caeli non gentium modo, verum urbium quoque singularum intellegitur. ergo ex iis terris, quas nominavimus, sumpta convexitate circuli pertinentis ad quas quisque quaeret terras, iidem erunt siderum exortus per omnium circulorum pares umbras. —Naturalis historia Plinii