pertinentibus

Discretiva

pertinentibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pertinentibus	casus dativus pluralis	participii pertinēns
pertinentibus	casus ablativus pluralis	participii pertinēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈnen.ti.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nen·ti·bus — morphologica: per-tin-ent-ibus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Sextus Iulius Frontinus ca. 40–103

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• ‘Praeteritis’, inquit, ‘gaudeo.’ Quibusnam praeteritis? si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; sin autem ad animum, falsum est, quod negas animi ullum esse gaudium, quod non referatur ad corpus. cur deinde Metrodori liberos commendas? quid <in> isto egregio tuo officio et tanta fide — sic enim existimo — ad corpus refers? —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 84-88 p.C.n.)

• Alcibiades dux Atheniensium, cum civitatem Agrigentinorum egregie munitam obsideret, petito ab eis concilio diu tamquam de rebus ad commune pertinentibus disseruit in theatro, ubi ex more Graecorum locus consultationi praebebatur; dumque consilii specie tenet multitudinem, Athenienses, quos ad id praeparaverat, incustoditam urbem ceperunt. —Strategemata Frontini

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Pauca etiam de Latinis scriptis meis ad eandem peritiam pertinentibus legi iubebo, in quibus animadvertes cum res cognitu raras, tum nomina etiam Romanis inusitata et in hodiernum quod sciam infecta; ea tamen nomina labore meo et studio ita de Graecis provenire, ut tamen Latina moneta percussa sint. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei