parendum

Discretiva

parendum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
pārendum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	pāreō (pārēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paːˈren.dum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pā·ren·dum — morphologica: par-end-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Marcus Valerius Martialis 40-103

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quae enim cupiditates a natura proficiscuntur, facile explentur sine ulla iniuria, quae autem inanes sunt, iis parendum non est. nihil enim desiderabile concupiscunt, plusque in ipsa iniuria detrimenti est quam in iis rebus emolumenti, quae pariuntur iniuria. Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.

• Natali tibi, Quinte, tuo dare parva volebam

Munera; tu prohibes: inperiosus homo es.

Parendum est monitis, fiat quod uterque volemus

Et quod utrumque iuvat: tu mihi, Quinte, dato. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105-110 p.C.n.)

• Dum haec per provincias a Vespasiano ducibusque partium geruntur, Vitellius contemptior in dies segniorque, ad omnis municipiorum villarumque amoenitates resistens, gravi urbem agmine petebat. sexaginta milia armatorum sequebantur, licentia corrupta; calonum numerus amplior, procacissimis etiam inter servos lixarum ingeniis; tot legatorum amicorumque comitatus inhabilis ad parendum, etiam si summa modestia regeretur. —Historiae P. Cornelii Taciti