parebo

Discretiva

parebo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pārēbō	prima singularis	futurum	activa	indicativus	pāreō (pārēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈreːboː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pā·rē·bō — morphologica: par-ebo

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Quid ergo est? tamen, quamdiu hic erit noster hic praefectus moribus, parebo auctoritati tuae; cum vero aberit, ad fungos me tuos conferam. Domum si habebo, in denos dies singulos sumptuariae legis dies conferam; sin autem minus invenero, quod placeat, decrevi habitare apud te, scio enim me nihil tibi gratius facere posse. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.  (8-12 p.C.n.)

• ne tamen officio memoris laedaris amici,

parebo iussis – parce timere – tuis.

at non parerem, si non meminisse putarer:

hoc quod non prohibet vox tua, gratus ero,

dumque – quod o breve sit! – lumen vitale videbo,

serviet officio spiritus iste tuo. —Tristia Ovidii Nasonis

class.  (58/59 p.C.n.)

• Qui sibi hoc proposuit: ‘ego mortem eodem vultu quo audiam videbo. Ego laboribus, quanticumque illi erunt, parebo, animo fulciens corpus. Ego divitias et praesentis et absentis aeque contemnam, nec si aliubi iacebunt tristior, nec si circa me fulgebunt animosior.’ —De vita beata Senecae