parebis

Discretiva

parebis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pārēbis	secunda singularis	futurum	activa	indicativus	pāreō (pārēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paːˈreːbis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pā·rē·bis — morphologica: par-ebis

Loci

M. Tullius Cicero 106-43 a.C.n.

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

• Tibi enim exercitum, Lepide, tam quam maioribus tuis patria pro se dedit. Hoc tu arcebis hostem, fines imperii propagabis; senatui populoque Romano parebis, si quam ad aliam rem te forte traduxerit. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354-1367 p.C.n.)

• Dolor: Me necessitas sola cogit tempus amittere.

Ratio: Quero iterum: quenam hec tam violenta necessitas? Nisi forte, dominorum negotiis implicitus, tua negligis, quasi vero non ad hec te sola cupiditas et inexplebilis lucri spes impellat. Pone cupiditates proprias: dominorum cupiditatibus non parebis. Sed hoc virus immedicabile venis infusum et pererrans viscera, sensum hebetat, et non solum tempus, sed libertatem vitamque ipsam non sentientibus eripit. —De remediis utriusque fortune Petrarcae