parasses

Discretiva

parasses dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parāssēs	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːsseːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rās·sēs — morphologica: para[v-i]sses

Formae aliae

• parāvissēs

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Neque enim easdem transmittere citius licuit, dum incertus pendeo, an priores meae recte ad te curatae; aut an abiecto omni tuae ad nos profectionis; consilio ad patrios lares reditum per alios terrarum tractus parasses. Salubrem tibi interea thermarum usum, eiusque datam tibi tandem Germanici Exercitus abitu facultatem haud, vane iam licet augurari. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 3, Ezechielis Spanhemii et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. Epistola XXVIII. Ezec. Spanhemius Nic. Heinsio. Moguntiam.

Francogallice

parasses

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parasses	secunda singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	parer

Appellatio pronuntiatusque

API: [paˈʁas]

Syllabificatio phonetica: pa·rasses — morphologica: par-asses

Lusitane

parasses

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parasses	tertia pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	parar

Appellatio pronuntiatusque

API: [pɜˈɾasɨs]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: pa·ras·ses — morphologica: par-asses