pararer

Discretiva

pararer dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parārer	prima singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːrer/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rā·rer — morphologica: par-arer

Usus

Latinitas nova

saec. XVII.

• Medius inter hostes atque amicos versabatur,

Cui hostes iuxta atque amicos Virtus pararer:

aliis amori, offendiculo aliis.

Nullum tamen vitae gratia amare,

aut timere visus est;

Cum non minus volupe illi esset mori, quam vivere.

—Ars nova argutiarum eruditae et honestae recreationis Iacobi Masenii (1606-1681). Pars secunda argutarum inscriptionum. Caput III. Fons secundus alienatorum per epigraphas solutae orationis diductus.