orior

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈori.or/

(classice)

Syllabificatio phonetica: o·ri·or — morphologica: or-ior

Verbum deponens

ŏr|ĭor, -īrī, ortus sum, oritūrus, oriundus

1. Surgere, se extollere

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Deponens
or-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	orior	oriar		oriēbar	orerer	oriar
II. sing.	oreris	oriāris	orere!	oriēbāris	orerēris	oriēris	oritor!
III. sing.	oritur	oriātur		oriēbātur	orerētur	oriētur	oritor!
I. plur.	orimur	oriāmur		oriēbāmur	orerēmur	oriēmur
II. plur.	oriminī	oriāminī	oriminī!	oriēbāminī	orerēminī	oriēminī	—
III. plur.	oriuntur	oriantur		oriēbantur	orerentur	orientur	oriuntor!

Thema	Deponens
ort-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	ortus, -a, -um sum	ortus, -a, -um sim	ortus, -a, -um eram	ortus, -a, -um essem	ortus, -a, -um erō
II. sing.	ortus, -a, -um es	ortus, -a, -um sīs	ortus, -a, -um erās	ortus, -a, -um essēs	ortus, -a, -um eris
III. sing.	ortus, -a, -um est	ortus, -a, -um sit	ortus, -a, -um erat	ortus, -a, -um esset	ortus, -a, -um erit
I. plur.	ortī, -ae, -a sumus	ortī, -ae, -a sīmus	ortī, -ae, -a erāmus	ortī, -ae, -a essēmus	ortī, -ae, -a erimus
II. plur.	ortī, -ae, -a estis	ortī, -ae, -a sītis	ortī, -ae, -a erātis	ortī, -ae, -a essētis	ortī, -ae, -a eritis
III. plur.	ortī, -ae, -a sunt	ortī, -ae, -a sint	ortī, -ae, -a erant	ortī, -ae, -a essent	ortī, -ae, -a erunt

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Dep.	orīrī	ortum, -am, -um esse	oritūrum, -am, -um esse	oriēns	ortus, -a, -um	oritūrus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
oriundī		oriundus, -a, -um			ortum	ortū

Translationes

Surgere, se extollere	dilatare ▼

Surgere, se extollere	collabi ▲

Anglice: rise (en), arise (en), get up (en) Francogallice: se lever (fr) Germanice: aufsteigen (de), sich erheben (de) Italice: sorgere (it), levarsi (de)