obstaturam

Discretiva

obstaturam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obstātūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii obstātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obstaːˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·tū·ram — morphologica: ob-stat-ur-am

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Post haec Hanno, vir quidam Carthaginiensis, privatis opibus reipublicae vires superans, invadendae dominationis hausit cupiditatem. Cui rei consilium utile ratus est, ut simulatis unicae filiae nuptiis, omnes senatores quorum dignitatem obstaturam inceptis suis arbitrabatur, inter pocula veneno necaret. —Historiae Pauli Orosii (ca. 385-418). Liber quartus. Caput VI.