obstatura

Discretiva

obstatura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obstātūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obstātūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii obstātūrus
obstātūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii obstātūrus
obstātūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii obstātūrus
obstātūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii obstātūrus
obstātūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii obstātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obstaːˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·tū·ra — morphologica: ob-stat-ur-a

obstātūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obstātūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii obstātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obstaːˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·tū·rā — morphologica: ob-stat-ur-a

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Nihil ergo proderit dare praecepta, nisi prius amoveris obstatura praeceptis, non magis quam proderit arma in conspectu posuisse propiusque admovisse, nisi usurae manus expediuntur. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae