obstatur

Discretiva

obstatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obstātur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	obstō (obstāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈstaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·tur — morphologica: ob-st-atur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Licet autem nemini contra patriam ducere exercitum; si quidem licere id dicimus quod legibus, quod more maiorum institutisque conceditur. Neque enim, quod quisque potest, id ei licet, nec, si non obstatur, propterea etiam permittitur. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis