obstaretur

Discretiva

obstaretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obstārētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	obstō (obstāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /obstaːˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·rē·tur — morphologica: ob-st-aretur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI. - saec. XII.

• Tancredus demum locutus est, et de castello illo servando, cum primoribus Francorum pactus est. Excitis itaque commilitonibus, suisque manipulis, et si quos alios asciscere potuit sodalitati suae adiunctis, castellum munitum obtinuit; et qualiter obsessae civitati acriter obstaretur instituit. —Historia Hierosolymitana Baldricii Dolensis (1046-1130). Liber secundus.