obstare

Discretiva

obstare dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obstāre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obstāre	—	praesens	activa	infinitivus	obstō

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈstaːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·s·tā·re — morphologica: ob-st-are

Hispanice

obstare

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obstare	prima singularis	futurum	activa	coniunctivus	obstar †
obstare	tertia singularis	futurum	activa	coniunctivus	obstar †

Appellatio pronuntiatusque

API: [oβsˈtaɾe]

Syllabificatio phonetica: obs·ta·re — morphologica: obst-are

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

T. Lucretius Carus –95…–55

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Quintus Curtius Rufus ca. 50

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

P. Cornelius Tacitus ca. 105-110

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

I

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• virgines vero aequalis, patris mei meum factum pudet,

optumi vir. mea mater, tui me miseret, mei piget.

optumam progeniem Priamo peperisti extra me; hoc dolet,

med obesse, illos prodesse, me obstare, illos obsequi. —De divinatione Ciceronis

class.

• qua propter locus est intactus inane vacansque.

quod si non esset, nulla ratione moveri

res possent; namque officium quod corporis exstat,

officere atque obstare, id in omni tempore adesset

omnibus; haud igitur quicquam procedere posset,

principium quoniam cedendi nulla daret res. —De rerum natura Lucretii

class.

• Poterant vi tus simplicibus obstare remedia simplicia; nunc necesse est tanto operosiora esse munimenta, quanto vehementiora sunt, quibus petimur. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.

• Laetus ille hortari nauticos coepit, incumberent remis: adesse finem laboris omnibus votis expetitum: iam nihil gloriae deesse, nihil obstare virtuti, sine ullo Martis discrimine, sine sanguine oram terrae ab illis capi: ne naturam quidem longius posse procedere: brevi incognita nisi inmortalibus esse visuros. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Sunt qui suptilitatem animi constare non tenuitate sanguinis putent, sed cute operimentisque corporum magis aut minus bruta esse, ut ostreas et testudines; boum terga, saetas suum obstare tenuitati immeantis spiritus, nec purum liquidumque tramitti; sic et in homine, cum crassior callosiorve excludat cutis: ceu vero non crocodilis et duritia tergoris tribuatur et sollertia. —Naturalis historia Plinii

saec. I.

• Et actor in eo, quod factum est, liberum habet impetum, sic tamen ut factum accuset, ipsius patris tanquam valetudine lapsi misereatur; in eo vero, cuius libera mutatio est, diu roget et suadeat et novissime dementiam ration queratur obstare, non mores: quos quanto magis in praeteritum laudaverit, tanto facilius probabit morbo esse mutatos. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.

• Mira inter exercitum imperatoremque diversitas: instare miles, arma poscere, dum Galliae trepident, dum Hispaniae cunctentur: non obstare hiemem neque ignavae pacis moras: invadendam Italiam, occupandam urbem; nihil in discordiis civilibus festinatione tutius, ubi facto magis quam consulto opus esset. —Historiae P. Cornelii Taciti

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Ille autem bella que sui solius ductu atque auspiciis gesta sint hactenus successisse feliciter respondit; nunc se in collegam nullum ius habere, itaque nichil obstare quin quod sibi reique publice expediens iudicaret ageret; reliquis in expeditionibus, quas multas obierit, solitum se iubere non parere, in hac college equo animo cessurum; unam se senecte veniam precari, ne in prima acie locetur, sed in subsidiis maneat; hec college, deos autem orare nequis eventus inopinus consilium suum in dilatione positum reddat utilius. —De viris illustribus Petrarcae